|
|
 |
 |
 |
 |
 |
Piyano çalınca yürüyüşüm bile değişti | |
Ceren doğuştan duyma özürlü bir genç kız ama...
Banu Duran
Ancak onu benzerlerinden farklı kılan çok önemli bir özelliği var, piyano çalması. Ceren, önceki hafta işitme engellilere özel bir anaokulu açılması adına 39’uncu defa sahne aldı ve yine dakikalarca ayakta alkışlandı. “Piyano sayesinde hayatla tamamen barıştım, yürüyüşüm bile artık daha dik” diyen Ceren, şu an bir yandan Bakırköy Belediyesi’nin muhasebe biriminde çalışıyor, bir yandan da üniversite sınavlarına hazırlanıyor. En büyük hayali ise bir gün Fazıl Say’la aynı sahneyi paylaşmak.
* Ceren’in işitme engelli olduğunu nasıl anladınız?
Anne Serpil Karakaya: Kızımın duymadığını 3 buçuk aylık olduğunda anladım. Hiçbir sese tepki vermiyordu, elektrik süpürgesini ya da müzik kutusunu ancak gördüğü zaman gözlerini kırpıştırıyordu. Çevremdekiler kızımın duymadığını söylese de bunu konduramıyordum. Sonunda doktora götürdüm ve Ceren’in “total işitme engelli” olduğu acı gerçeğini öğrendim. O an hiç beklemediğim bir şey olduğu için dünya başıma yıkıldı. Şimdi o günleri gülümseyerek anımsıyorum.
* Akraba evliliği mi söz konusu?
Serpil K.: Yok değil ama eşimle kan uyumazlığımız vardı. Gerekli iğnelerimizi yaptırmıştık, o nedenle sebebin o olduğunu sanmıyorum. Ceren’e hamileyken abim ölmüştü, doktorlar yaşadığım üzüntü ve strese bağladılar durumu. Yoksa ailemizde hiç kimsede işitme sorunu yok.
* Nasıl bir eğitim aldı Ceren?
Serpil K.: Ben bankacıydım ve çalışıyordum. Kızıma daha çok yardımcı olmak adına hemen işi bıraktım. Esas amacım çocuğumu bir şekilde topluma sokabilmekti. Ancak Ceren hiç duymadığı için ne Çapa ne de başka bir yer onu kabul etmedi. Bu büyük hayal kırıklığı oldu. Ben ve babası da kızımızı 2 yıl boyunca Eskişehir’deki İşitme Engelli Çocuklar Okul Öncesi Eğitimi Araştırma ve Uygulama Merkezi’ne (İÇEM) gönderdik. Sonrasında bir grup engelli ailesiyle Nişantaşı’nda işitme engelliler kreşi açtık, orada eğitimine devam etti. Ardından 5 yaşındayken ilkokula başladı ve oradaki işitme engelliler kaynaştırma sınıfına gitti. Meslek lisesinden okul 3’üncüsü olarak mezun oldu. Bu arada ben de kızıma daha çok yardımcı olabilmek adına 43 yaşında tekrar dershaneye gittim.
En büyük yardımcım metronom oldu
* Piyano çalmak nereden çıktı?
Serpil K.: Altı yıl önce kurduğumuz İşitme Engelliler ve Aileleri Derneği’nin Başkanı Viki Özromano, bir gün bana telefon açtı ve “Ceren piyano çalabilir mi?” diye sordu. Böylece kızım 12 yaşındayken başlayan süreç bizi bugünlere getirdi.
* Duymayan birinin piyano çalması inanılmaz. Nasıl gerçekleşti bu mucize?
Serpil K.: Piyano öğretmeni Linda Kaso sayesinde gerçekleşti. Linda Hanım, daha önce bedensel engelli birilerini çalıştırmış ama işitme engelli olarak ilk kez kızıma piyano öğretti... Öncelikle Ceren’in piyanodan ses geldiğini algılaması lazımdı. Bu da dokunarak olacağı için ilk iş sandalyesini yükselttik. Notaların ritmini gösteren metronom ve refleksleriyle piyano çalmayı kısa zamanda öğrendi. Şimdi ise sesini hiç duyamayacağı piyanoyu, dizleriyle hissettiği titreşimler sayesinde profesyonelce çalıyor. Bethoveen da kulağını dayayarak müziği hissederdi.
* En sevdiğin besteci kim?
Ceren Karakaya: Bethoveen, çünkü o da benim gibi duymuyordu. Piyanoya ilk başladığımda annem hemen onun hayatını anlattı bana. Çok etkilendim ve “Ben de yapabilirim” dedim.
* İlk resitalini ne zaman verdi?
Serpil K.: 2003’ün Eylül ayında derslere başladılar ve sadece üç ay sonra 3 Aralık Dünya Engelliler Günü’nde öğrendiği tek parçayla sahne aldı. Sahneye çıkmadan önce yanıma geldi ve, “Annecim ben duymuyorum ama beni duyacaklar değil mi?” diye sordu. O kadar başarılıydı ki kimse inanamadı kızımın duymadığına. Selam verip “Herkese teşekkür ediyorum” dediğinde ise herkesin ağladığını gördüm. Şu anda Ceren, tüm notaları, solfeji... vs. her şeyi biliyor. Önüne hangi notayı koysanız çalar ama ritm problemi var.
* Profesyonel olarak kaç eser çalabiliyorsun?
Ceren K.: Dokuz eser çalabiliyorum. Ama sahnede çok heyecanlanıyorum, parmaklarım buz gibi oluyor.
* Evinizde piyanonuz var ne güzel. Yeni mi?
Serpil K.: Yeni sayılır, 15 günlük. Geçen ay Ceren canlı yayına çıkmıştı. Orada kızımı izleyen bir hanım bu piyonoyu kızıma hediye etti. O kadar kıymetli ki onun için; leke olur, kirlenir diye hep kilitliyor. Çalışmalarına da büyük faydası oldu. Önceden evde pratik yapamıyordu. Uyumadan önce yorganın üzerinde parmaklarıyla pratik yaptığını görürdüm. Şimdi tüm gün çalışıyor.
Sıcak patatesle parmakları yumuşadı
Serpil K.: Ceren’in parmakları odun gibiydi. Nasıl yumuşatacağız diye düşündük. Aklıma patates geldi. Oturdum iki patates haşladım. Henüz sıcakken, “Kızım bunları yatay tutacaksın ve düşürmeyeceksin” dedim.
Günde 3 defa bunu yapınca, bir ay sonra kızımın parmaklarını daha rahat hareket ettirdiğini ve ovallik kazandığını gördük.
Duyuyormuş gibi davrandım
Piyano öğretmeni Linda Kaso: 2003 yılında yanıma gelip “İşitme engelli öğrenci çalıştırmak ister misin?” dediklerinde düşünmeden “Evet” dememin sebebi, omurilik felçli ve görme özürlü çocuklarla 1 yıldır çalışabilmemdi. Ancak daha ilk derste paniğe kapıldım ve “Eyvah, duymayan bir çocuğa duyuyormuş gibi davranıyorum” dedim. Sonradan fark ettim ki asıl yapılması gereken de buymuş. Doğal davranmam Ceren için iyi bir motivasyon oldu. Beni daha dikkatli izlemesini sağladı...
Başarımın sırrı benim de anne olmamda saklı aslında. Bu nedenle olmam gerektiğinden daha da fazla sabırlıydım. | |
27.06.2010
| | |
| |
|
 |
 |
 |
 |
|
|
|
